“Wij kennen iedereen en iedereen kent ons”

Receptie als verbindende schakel

Alice en Yvonne werken samen op de receptie bij De Nijs en vormen het eerste aanspreekpunt voor collega’s, bezoekers en relaties.

“Werken bij de receptie is ontzettend leuk,” vertelt Alice. “Hier zie je de mensen, iedereen loopt hier langs.”

“En je bent continu bezig met de kleine dingen,” vult Yvonne aan. “Heb je die nog gezien? Is die al met vakantie? Weet je waar die en die zit? Je hebt met iedereen contact.”

“Ook via de telefoon natuurlijk,” zegt Alice. “Mensen denken vaak dat wij alleen doorverbinden, maar negen van de tien keer doen mensen eerst hun verhaal bij ons. En dat laten we ook gewoon gebeuren. Een luisterend oor doet al heel veel.”

“In feite probeer ik iedereen zo te helpen als ik zelf geholpen zou willen worden,” vervolgt ze. “Dat betekent onder andere dat je mensen serieus neemt.”

“Dat vind ik ook het allerleukste aan dit werk,” zegt Yvonne. “Zeker sinds de coronaperiode merken we dat er minder telefoonverkeer is. Mensen vinden elkaar sneller via mail of mobiel. Daardoor ontstaat er ruimte om nieuwe taken op te pakken.”

Nog gevarieerder werk

“Zo doe ik nu regelmatig werkzaamheden voor Inkoop,” vertelt Yvonne.

“En wij krijgen ook steeds meer werk vanuit Communicatie en van de secretaresses,” vult Alice aan.

“Een mooi voorbeeld zijn de digitale schermen die overal in het bedrijf hangen,” zegt Yvonne. “We leren hoe we die vullen met de juiste informatie, zoals de cartoons van Hein en Guus.”

“Of het lamineren van bordjes met QR‑codes,” legt Alice uit. “Daarmee kunnen collega’s op de bouwplaats via Dalux direct de benodigde informatie ophalen.”

“Het blijft wel zo,” benadrukt Alice, “dat de telefoon en de balie altijd voorgaan. Dat werk mag nooit blijven liggen.”

“Maar we vinden het juist leuk,” zegt Yvonne. “Het maakt ons werk nóg gevarieerder en we leren er veel van.”

“Moet je dat verhaal van die laadpalen nog vertellen,” lacht Yvonne.

“Oh ja,” zegt Alice. “Die hadden steeds storingen. Er kwam een monteur die iets in de meterkast deed en dan werkte het weer. Op een dag keek ik gewoon even mee en vanaf dat moment kon ik het zelf. Dus ineens kwam iedereen bij mij: ‘Alice, hij doet het niet…’”

Overdracht en samenwerken

Alice en Yvonne werken ieder een deel van de week. “Ik werk op maandag en dinsdag en Yvonne de tweede helft,” vertelt Alice. “Dat hebben we bewust zo ingericht, anders ben je alleen maar aan het overdragen.”

“De overdracht doen we per mail,” legt Yvonne uit. “We zien elkaar bijna nooit. Op dinsdag schrijft Alice een overdrachtsmail en op vrijdag doe ik dat voor haar.”

“Het eerste wat ik doe als ik op maandag binnenkom, is die mail lezen,” zegt Alice. “Dan weet ik precies wat er is gebeurd en wat er op de planning staat.”

“Ik vind het ook echt leuk om te lezen,” zegt Yvonne. “Ik ben altijd benieuwd wat me te wachten staat.”

“Zo trof ik laatst een hele stapel Sinterklaasboekjes aan,” vervolgt ze. “Die gaan elk jaar naar de kinderen van medewerkers. Wij zorgen ervoor dat ze verstuurd worden, met een briefje erbij. En dan zet ik in de Ditjes en Datjes dat dit is gebeurd.”

“Of dat lunchbuffet dat ik moest regelen voor veertien mensen,” vertelt Alice. “Met allerlei dieetwensen, terwijl de vaste cateraar met vakantie bleek. Ik had net een ander bedrijf gevonden, maar toen zat mijn werkdag erop en droeg ik het weer over aan Yvonne.”

Dorpsgevoel

“Veel van die werkzaamheden spelen zich af in Amsterdam, waar we veel projecten hebben,” zegt Yvonne. “Maar als we in Warmenhuizen iets organiseren, kiezen we bewust voor lokale leveranciers.”

“Het is sowieso bijzonder om in een dorp te werken,” vervolgt ze. “Daar horen gewoonten bij. Toen ik hier net werkte en voor Alice inviel, viel het me op dat iedereen stipt om half één ging eten.”

“Dat is echt zo,” zegt Alice. “Als je dan doorwerkt, zit je ineens alleen te lunchen. Of je mist de wandeling met collega’s. Die maak ik altijd tussen de middag.”

“Ondanks dat we elkaar tijdens werktijd weinig zien, voelen we ons enorm met elkaar verbonden,” zegt Alice. “We zijn heel verschillend, maar samen echt een duo.”

“Het lot bracht ons bij elkaar,” zegt Yvonne. “We delen veel, zakelijk en privé. Niet dat we vaak bij elkaar over de vloer komen, maar af en toe spreken we af om bij te praten.”

Reuring en plezier

“Het leuke van dit werk is de reuring,” zegt Yvonne. “De afwisseling. Thuiswerken past niet bij mij. Hier heb je met iedereen contact, zowel werktechnisch als sociaal.”

“En omdat het zo’n groot bedrijf is, maakt dat het juist leuk,” zegt Alice. “Bijna iedereen heeft met ons te maken en wij kennen bijna iedereen. Je kunt altijd alles vragen, ook op de bouw. Waar je ook een oplossing voor zoekt, het komt uiteindelijk altijd goed.”

“Soms denk ik wel: kan ik de bedrijfsleider hier wel mee lastigvallen?” lacht Yvonne. “Maar dat is nooit een probleem.”

“We voelen ons echt thuis in dit bedrijf,” zegt Alice. “En dat maakt dat je ruimte voelt voor spontane acties. Zo verscheen Yvonne ooit samen met haar dochter als Piet op het werk.”

“Ja, en later nog een keer,” zegt Yvonne. “Volledig geschminkt, niemand herkende me.”

“Yvonne is echt van de Sint,” lacht Alice. “Ik ben meer van kerst. Daarom heb ik kerstversiering uitgezocht in de kleuren van De Nijs. Dat levert altijd leuke reacties op.”

“En dat is precies hoe wij samenwerken,” besluit Yvonne. “We vullen elkaar in alles aan.”